‘krant van de ziel’ Vervuiling

Dwarrelend door de nacht, zie ik in hoe je schoonheid word verkracht. Een blikje hier een papiertje daar, en meerdere keren de resten van plezier. Zwevend over straat, maak ik me kwaad, ben ik op zoek naar de juiste raad. Want heel zacht en onverwacht, worden  je kleuren en geuren ontnomen, zonder dat de vervuilers rood worden.

Ze wordt geminacht, geslacht, ontnomen van haar pracht. Vallend door de dag, merk ik het pas op, ze wordt verkocht, ontworteld, zelf tot heks bekogeld. Ik word heel klein, fijn vol afgrijs, als ik zie hoeveel pijn dat ze lijdt.

Ze is aan het wenen, beven zelf aan het  trillen door nemen van haar leven. Al kijkend naar de sterren, tel ik de som van de vervuiling van onze afkomst op. Want hoe we het ook draaien of keren, we zullen samen met haar moeten leren leven.

En haar als moeder, kind of zelf als een godin eren. Zodat ik, u en alle andere weten, zonder haar is er geen leven.

Ja ze is de moeder van alle kinderen, en het doet me huilen, want zij zal het overleven en wij zullen sterven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s